22 / 24 Januari

Op weg naar Martinborough, de zelf uitgeroepen hoofdstad van de pinot noir in NZ. Nog net zichtbaar achter mij de meertjes die voor een deel de watervoorziening van Wellington verzorgen.





Ik moet een flink hoge pas oversteken om richting de wijn te kunnen.

In Martinborough eerst een broodje gegeten in deze meer dan een opzicht drukke lunchroom.



Martinborough heeft, in tegenstelling tot veel plaatsjes in NZ, een echt centrum in de vorm van een plein. Het lijkt erg op een soortgelijk plein in het wijngebied van Californie.



Het hotel.





De mevrouw van de iSite (VVV) heeft een afspraak gemaakt met een kleine wijnboer On Giants Shoulders. Heb ruim een uur met de aardige eigenaar/wijnmaker gesproken. Heel leuk en leerzaam.





Daarna, op aanraden van dezelfde mevrouw, naar wijngoed Poppies gegaan. Dat was een erg commercieel bedoening waar ik maar rustig een glaasje wijn heb gedronken en alle gedoe langs me heen heb laten gaan. Wel lekkere wijn. Ze maken daar op een vrij klein bedrijf 15 verschillende soorten wijn!



De volgende dag naar Wellington om de oversteek naar het zuidereiland te maken. Om de wachttijd te doden ben ik naar dit stadsmuseum gegaan.











Ze hebben er naar goed NZ gebruik een grote verzameling prullaria die soms naar tijdvak zijn gegroepeerd maar over het algemeen lekker rommelig door elkaar te vinden zijn. Hier zie je een nagemaakt scheepskantoor, een Maori mevrouw, een opgezette witte leeuw, een oude foto en een victoriaanse wc-pot. Ook was er een film van 12 minuten over het zinken van de Wahine, een veerboot naar het zuidereiland (1968). Leuk begin!



Ik ga met de Bluebridge, een van de twee bekendste veerverbindingen.



Wellington verdwijnt in de verte.



Vier uur later varen we in het fjord waar we zullen aanmeren in Picton.



Een hele geruststelling; Een reddingsboot voor 6 personen op een schip met 400 passagiers.
















De eerste volle dag naar Het Abel Tasman nationaal park.
Onderweg even gestopt bij een uitspanning voor een sandwich met melk.



In de streek groeit prima hop; hier een proeflokaal voor het bier dat ermee wordt gemaakt.




Browny brengt me met de watertaxi naar de Bark baai.



Onderweg stoppen we bij deze enorme gespleten bol graniet.



Als je goed zoekt moet je op deze foto zeehonden zien.



Een drijvend hostel in een van de vele baaien.



Niet iedereen gaat naar het park om in de bossen te wandelen.



Inlet bij Bark baai.



Een klein keukentje voor als je er blijft slapen met je tentje.



Een stukje van de beroemde Abel Tasman track.



Rustplaats met Maori kunst.



Hier moet je zijn in geval van een Tsunami (de wat hoger gelegen toiletten.



De watertaxi wordt met passagiers en al achter een trekker gehangen.



Hier wachten de trekkers op de terugkerende bootjes.



Weer op de camping; daar blijf ik in ieder geval nog tot zondag.