Invercargil en Stewart Island

Onderweg van Manapouri naar Invercargill lijkt het landschap op een heuvelachtig deel van de Franse of Italiaanse kust. Het prachtige weer zal daarbij een rol hebben gespeeld. Ik ben gestopt in het plaatsje Riverton. Speciaal voor Boudewijn deze foto van een kleine locomotief met tender gemaakt die zonder enige uitleg langs de weg stonden.



Het mooie kerkje van Riverton.



In Invercargill waren motorraces. De hele stad, inclusief de camping, stond vol met motoren.



De klokketoren en wat begeleidende pilaren.



Maori kunst.



Het centrale tabernakel met een onbeschaamd afgietsel van dezelfde soldaat met geweer aan de voet die in de rest van het land ook is te vinden.



Het gemeentehuis.



Nog maar eens wat motoren.



Het tentje staat er weer mooi bij. Dat is niet vanzelf sprekend want een van de stangen die het dak ondersteunen was gebroken. Met behulp van een iets groter buisje en wat plakband de zaak voorlopig gerepareerd.




Op de camping een leuk contact gekregen met een chapter van de Mogrel Mob. Allemaal stoere mannen met een ruim hart die mij wel een leuke peer vonden. Ik kreeg voortdurend lekker eten aangeboden en ze begonnen al van verre naar mij te zwaaien; heel bijzonder.



Woensdag naar Bluff voor de overtocht naar Stewart Island, het derde eiland van New Zeeland. Bluff heeft een serieuze zeehaven met grote schepen.



Half moon bay, de aankomsthaven in Oban, de hoofdstad van  Stewart Island ( minder dan 400 inwoners op het hele eiland van 75 bij 45 kilometer. 78% is natuurreservaat.





Wat inlets en baaien in het bewoonde deel van het eiland.



De voetafdrukken van een Red deer op het strand.



Een spoor van een white tail deer.



Half moon bay met  de ferry terminal en de boot waarmee ik ben gekomen.



Idem



De nieuwbouw van het museum; een enorm duur project voor de gebruikelijke verzameling van rariteiten.



De steffordshire terrier die de bel luidt voor de bezoekers van de cinema. Daar heb ik gekeken naar een film over het eiland en zijn bewoners.



De mevrouw van het Department of conservation (DOC) heeft voor mij een speciale wandeling van een uur (werd bijna 2 uur) uitgestippeld. Hier een foto van herbegin.



De tocht voerde langs het rugbyveld van Oban; dat wordt eenmaal per jaar (Waitangi day) gebruikt voor een wedstrijd tussen de lokale Maori's en Europeanen.





In het tweede deel van de wandeling waren veel boomvarens te zien, typisch voor NZ en  Australie.



Golden bay.



Een zuidelijke Pohutakawa, = kerstmisboom. Genoemd naar de periode waarin hij bloeit.



Een vangkooi voor blauwe kabeljauw, een van de vele vissoorten die hier wordt gevangen.



Deze motorrijdster was zo vriendelijk om, terug op het vasteland, haar tattoo te laten fotograferen en er ontstond een heel geanimeerd gesprek.

\

Er is belangstelling voor wat ik eet. Hier een teriyaki met stukjes ribeye en een glaasje rode wijn. Kan ik iedereen aanbevelen.