Twizel - Timaru

Van Oamaru richting Twizel. Het rondje door het binnenland maak ik vanwege de fantastische vergezichten. Gelukkig past daar ook een mooie wijngaard bij.



Aan de andere kant van de weg maken ze melk.



Onderweg drie stuwdammen gepasseerd; dit is de eerste.



Uitzicht op de bergen vanuit het gehucht Otematata (fantastische naam).



Een stukje weg.



Uitzicht op een meertje met in de verte de Zuidelijke Alpen.



Lake Pukaki met in de wolken Mount Cook, de hoogste berg van NZ.



Omdat Jaap heeft verteld dat Twizel het centrum is voor de vliegvissers van de hele wereld ben ik op zoek gegaan naar vissers. Twizel is ontstaan als nederzetting van de werkers aan de waterwegen en bijbehorende een centrales die tussen de verschillende meren zijn aangelegd. Er wordt veel in deze kanalen gevist maar in dit woeste water niet echt door vliegvissers. Verder waait het er gemiddeld ook flink.





Ohau river, ziet er al meer uit als een vliegvisriviertje.



De weg naar het riviertje.



Onze auto doet het goed, ook op de metal roads (anders verharde wegen). Op de achtergrond Lake Ohau



Een viskwekerij in een van de kanaaltjes.



Gelukkig voor de vliegvissers zijn er ook dit soort riviertjes; alles zit tjokvol vis. Hier in de buurt is ook de rivier moet de meeste vis per strekkende kilometer.



Als je goed kijkt zie je in de verte de groene zoom van de rivier voor de bergen langs gaan.



Grote vlakte afgezoomd door hoge bergen; vind ik erg mooi.



Lake Ohau.



Een vrijgezellenpartijtje.



Lake Tekapo; erg commercieel geworden.



Idem



Een oud kerkje aan de oever van het meer.



En een standbeeld voor de Collie.







Zo maar wat vergezichten.



@Boudewijn; deze rijdt 3 maart weer.



Een heuse galerij in Timarui.



Het centrum.



De winkelstraat.



De haven.



Weggetje naar het strand met de hier zo geliefde aanwijzingen, geboden en verboden.



Fontein in het park bij Caroline bay.

Terzijde.
Vanmorgen aan het ontbijt ontmoette ik Eline. Zij doet een wandeling van het noordelijkste puntje van het Noordereiland naar het zuidelijkste stadje op het Zuidereiland. Vijfduizend kilometer. Ze moest er nog 600 maar zat er een beetje door met pijnlijke voeten en motivatie problemen. Hopelijk heb ik haar weer een beetje op weg kunnen helpen. Respect! Voor haar dagelijkse werk verpleegt ze gehandicapten. Dat soort mensen bestaat dus nog echt!!!!!! Een diepe buiging.